X
تبلیغات
پرسه - ولادیمیر مایاکوفسکی

































پرسه


وااای آیـنـدگـان!
که‌اید و کیانیـد؟
این که من بودم
همه درد و زخـم.


ولادیمیر مایاکوفسکی. حمیدرضا آتش‌برآب

تاريخ 92/06/14سـاعت نويسنده گولیا| |


غمگینم

چونان پیرزنی

که آخرین سربازی که از جنگ برمی‌گردد

پسرش نیست.

 


ولادیمیر مایاكوفسكی

تاريخ 92/04/29سـاعت نويسنده گولیا| |


یک یارویی بود
خیلی درشت و کثیف بود یارو
دوتا بوسه به او هدیه دادند.
طرف ناشی بود و
نمی‌دانست با آنها چه باید بکند
... و اصلاً به چه‌کارش می‌آیند.
شهر ِ غرق در جشن و سرور
بانگ تسبیح را در کلیساهای جامع به عرش می‌بُرد
و مردم می‌رفتند تا رختِ زیبایی برتن کنند.
اما یارو خیلی سردش بود
و تخت کفشش سوراخهای کوچک بیضی داشت.
طرف/ آن بوسه‌ای را که بزرگتر بود برگزید
و آن را مثل گالشی به‌پا کرد.
القصه...
یک «یارو»یی بود...


تراژدی. ولادیمیر مایاکوفسکی. حمیدرضا آتش‌برآب

تاريخ 92/03/09سـاعت نويسنده گولیا| |


آخ که باید جور دیگری سخن گفت

باید که چون طغیانِ رعدآسایی برخاست

و اجازه نداد تا شعر را کش دهند و پامال کنند

وای  که چه‌قدر کارِ نکرده باقی‌ست.

اما باید ابتدا زندگی را تغییر داد

و تغییرش که دادی

می‌توانی ستایش‌اش کنی.



اتودهایی آزاد بر آثاری از ولادیمیر مایاکوفسکی. حمیدرضا آتش‌برآب
تاريخ 92/02/23سـاعت نويسنده گولیا| |


وای
که ‌چه‌قدر
کار ِ نکرده مانده‌است
اما
... باید ابتدا
زندگی را تغییر داد!


ولادیمیر مایاکوفسکی. حمیدرضا آتش‌برآب

تاريخ 92/02/01سـاعت نويسنده گولیا| |


و این حقیقت است
هرکسی را که طالب آسایش است
در قعر بهاریِ خودش رها کن!
وای لشکر ریاضت‌کشان!
آدمی نسبت به محکومین داوطلب شفقتی ندارد!

 
دوست می‌دارم. ولادیمیر مایاکوفسکی. حمیدرضا آتش‌برآب

تاريخ 92/01/11سـاعت نويسنده گولیا| |


شـما هـیـچ مـی‌فـهـمـیـد
چـرا مـن آرامـم
و در تـوفـان ریـشـخـنـدهـا
دارم روحِ خـودم را
در ظـرفـی مـی‌بـَرَم
 برای خـوراکِ سـالـیـانـی کـه در راهـنـد؟


اتودهایی آزاد بر کارهایی از ولادیمیر مایاکوفسکی. حمیدرضا آتش‌برآب

تاريخ 92/01/08سـاعت نويسنده گولیا| |


وای

که ‌چه‌قدر
کار ِ نکرده مانده‌است
اما
باید ابتدا
زندگی را تغییر داد!


ولادیمیر مایاکوفسکی. حمیدرضا آتش‌برآب

تاريخ 91/10/04سـاعت نويسنده گولیا| |


آه ماریا...ماریا از ترس سخن بگو،
از وحشت دوست داشتنت،
از ایثار جان و معنا در راهِ تو.

ماریا! دست های برف گونه ات را به شرابِ تلخِ خونم بیالای
و ناچیز کالبدم را فرش سرخ زیر پایت کن.

ماریا! سکوتِ پرمعنایت را دورِ گردنم بیاویز

و چشمانت را که از ازل تکیه گاهم بود، از زیر پایم بکش.

ماریا! جاودان اسارتم در اردوگاهِ تو، هزاران مدال شجاعت بر گردنم آویخت.
حال تشنه ی شهادت، بی پروا باز در خط مقدمت قدم می گذارم
و بی اسلحه آن‌قدر در قلبت نفوذ می کنم
تا همچون سربازی فدایی، عطش شهادتم را سیراب کنی.


ولادیمیر مایاکوفسکی. حمیدرضا آتش برآب
تاريخ 91/07/14سـاعت نويسنده گولیا| |

MiSs-A