تصور تداوم هستی انسان در فرزندان یکی از راه‌های مصالحه با مرگ بوده است. به روایت تورات، خداوند هنگام وعده پاداش‌های خود به ابراهیم از فناناپذیری سخن نمی‌گوید و به او قول اولاد و اخلاف بسیاری می‌دهد. نوعی جاودانگی زیستی در کار است. کروموزوم‌هایی که از والدین به ارث می‌رسند، حاوی پیام‌های ژنتیکی هستند که موجد نوعی احساس بی‌مرگی است.
می‌دانیم که عشق و فداکاری انسان در مورد فرزندانش برخلاف حیوانات محدود به دوره خاصی از رشد آن‌ها نیست و در تمام طول زندگی ادامه می‌یابد. اگر به یاد آوریم که در میان موجودات زنده تنها انسان از مرگ و فناپذیری خود آگاه است و این آگاهی در او اندوه و اضطراب می‌آفریند، آن‌گاه یکی از مهم‌ترین دلایل تداوم محبت آدمی نسبت به فرزندانش آشکار می‌شود و در می‌یابیم که تصور ادامۀ هستی در فرزندان می‌تواند تا اندازه‌ای اندوه و اضطراب انسان را تسکین بخشد.
خرسندی پدران و مادران از مشاهده شباهت فرزندانشان به آن‌ها تا حدود زیادی ناشی از تصور ذکر شده است.

انسان و مرگ. غلامحسین معتمدی