آنچه را که ما در پهنه سیاسی انزوا می‌خوانیم در قلمرو اجتماعی تنهایی نامیده می‌شود .یکی از دل مشغولی‌های حکومت‌های مستبد اشاعه این انزواست. انزوا را باید آغاز ارعاب دانست. بی‌گمان انزوا مساعدترین زمینه ارعاب و در ضمن همیشه نتیجه آن است. از آنجا که قدرت همیشه از انسان‌هایی برمی‌خیزد که با هم عمل می‌کنند پس براساس این تعریف انسان‌های منزوی بی‌قدرت‌اند .

انزوا نوعی بن‌بست است. زمانی که عرصه سیاسی زندگی انسان‌ها نابود می‌شود انسان‌ها به این بن‌بست کشیده می‌شوند . زیرا دیگر جایی ندارند که در آنجا برای تعقیب مصالح مشترک‌شان به اتفاق عمل کنند .

این گونه است که در حکومت‌های مستبد تماس‌های سیاسی انسان‌ها قطع می‌شود و استعداد آن‌ها برای عمل کردن و اعمال قدرت عقیم می‌گردد.



هانا آرنت