پرسه

با مردم سرکردن و درهای دل را [به روی همه] بازگذاشتن، بزرگواری است؛ بزرگواری و بس. اما دل‌هایی را که توان پذیرایی «شاهانه» دارند، از پرده‌های کشیده و پنجره‌های بسته‌شان می‌توان شناخت: آنان بهترین اتاق‌هاشان را خالی نگاه می‌دارند. برای چه؟ برای این که چشم به راه میهمانانی هستند که با آنان نمی‌باید «سر کرد» و بس .

غروب بت‌ها. فردریش ویلهلم نیچه. داریوش آشوری